Verdomd zij de NMBS! Menig pendelaar zal deze vloek zijn of haar lippen al wel laten ontglippen hebben. Zelf ben ik een eerder occasionele treingebruiker. En ik vervloek de NMBS geenszins. De trein nemen is meestal zoveel meer dan een mensentransport van stad A naar stad B. Lezen, emails voorbereiden, to do lijstjes opstellen; ik doe het allemaal zoveel efficiënter en vlugger op de trein dan in mijn eigen nest. En af en toe geraak ik aan de praat met een medereiziger. Een gesprek zonder verplichtingen, zonder voor- of nageschiedenis.
Afgelopen dinsdag had ik nog eens prijs. De locomotieven van de staat hadden al de hele dag grote moeite om op het juiste tijdstip het voorziene station aan te doen. Wanneer één of andere trein die mij al dertig minuten eerder opgepikt zou moeten hebben de versnelling inzette van Brussel-Noord naar Leuven, plofte een vrouwtje zich bewust naast me neer. Althans, ik denk dat het bewuste zet was, de wagon bood namelijk nog genoeg andere vrije zitplaatsen aan. Algauw ontspon er zich een conversatie. Over haar thuisdorp Zaventem, over haar werk als poetsvrouw, over mijn bezigheden in de hoofdstad, over ons beider geboorteplek Anderlecht, over de teleurstelling die haar was overkomen toen haar man stierf, over de kracht van een glimlach en een open geest.
Achteraf bekeken zijn zulke gesprekken zeldzaam: zelfs met goede vrienden leg je niet in elk gesprek je ziel bloot. Wat er ook van zij: de NMBS heeft mijn dankbaarheid voor het mogelijk maken van deze toevallige ontmoeting, en voor elk zulk treffen dat nog te gebeuren staat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten