Konijn op het plein

Het herbegint

2011-04-21T13:22:00.001-07:00

Hou u vast aan de takken van de bomen, verschuil u onder het bed van uw ouders, knip uw internetconnectie in stukskens. Ik ga namelijk terug bloggen. Hoezee!

Grijsaards

2010-05-24T07:34:00.001-07:00

Wat schijnt de zon ongenadig hard dit verlengde weekend! Wij besluiten daarom wijselijk een plaatsje onder de parasol op te zoeken. Nadat de ober onze bestelling met een paar streepjes en kribbels heeft genoteerd, voeren we een gesprek. Je kan even over het weer praten. Dat doen we dan ook. Dan kan je beginnen fezelen over de mensen die in de buurt van je tafeltje zitten. Ook dat is voor onze tafel een vanzelfsprekendheid. Vanuit onze ooghoeken observeren we de drinkers op het landelijke terrasje. Uiteraard proberen we het loeren te vermijden.

Na een eerste, verkennende observatieronde, delen we onze indrukken. Ondertussen is het aperitief al half opgedronken, en worden de laatste blokjes kaas van hun bordje geprikt. Over één ding zijn we het eens: het etablissement is vergeven van de grijsaards. De vrouwelijke variant heeft zonder uitzondering een kanjer van een zonnebril op de neus balanceren. De mannetjes doen daar letterlijk nog een schepje bovenop en dragen parmantige petten.

De aarde is inmiddels alweer een eind gevorderd met haar reis rond de zon. Dat noodzaakt ons de stand van de parasol aan te passen. Met de teloorgang van de oorspronkelijke parasolstand, verdwijnt ook onze aanvankelijke eensgezindheid over de grijsaards op ons terras. Wij wagen ons immers aan het schatten van de leeftijden rondom ons. Nu is het niet zo moeilijk een kleine uk van een puber, of een jonge moeder van een bejaarde oma te onderscheiden. Probeer echter eens orde te scheppen in de mensenleeftijden boven de vijftig jaar!

Bruinverbrand en grijs zijn ze allemaal. Verder heb je tachtigers met een flinke pluk haar op hun kruin en zestigers die de strijd tegen de kaalheid al vele jaren gestaakt hebben. Je hebt half kromme mensjes en ranke goed geconserveerden. Ook kledingstijlen en schoensels uit vervlogen tijden zijn valse indicatoren wat betreft de leeftijd. Het is onbegonnen werk. Was het nu zestig, zeventig of tachtig? Dat is toch een verschil ven dertig jaar!

Wij geraken duchtig aan de praat. Voor we het goed en wel beseffen, presenteert de ober ons een valszilveren schoteltje met de rekening voor een aperitief, hoofdgerecht en dessert. Eén van onze tafelgenoten staat erop de rekening te betalen. Ter gelegenheid van zijn verjaardag welteverstaan. Hij nadert de zestig. Dat doen we allemaal, maar hij is er nog maar twee jaar van verwijderd. We beloven plechtig om hem vanaf dan niet gelijk te schakelen met alle andere grijsaards die we kennen. We moeten wel, het is onze pa.

Sociaal netwerken op de trein

2010-03-10T07:51:00.001-08:00

Verdomd zij de NMBS! Menig pendelaar zal deze vloek zijn of haar lippen al wel laten ontglippen hebben. Zelf ben ik een eerder occasionele treingebruiker. En ik vervloek de NMBS geenszins. De trein nemen is meestal zoveel meer dan een mensentransport van stad A naar stad B. Lezen, emails voorbereiden, to do lijstjes opstellen; ik doe het allemaal zoveel efficiënter en vlugger op de trein dan in mijn eigen nest. En af en toe geraak ik aan de praat met een medereiziger. Een gesprek zonder verplichtingen, zonder voor- of nageschiedenis.

Afgelopen dinsdag had ik nog eens prijs. De locomotieven van de staat hadden al de hele dag grote moeite om op het juiste tijdstip het voorziene station aan te doen. Wanneer één of andere trein die mij al dertig minuten eerder opgepikt zou moeten hebben de versnelling inzette van Brussel-Noord naar Leuven, plofte een vrouwtje zich bewust naast me neer. Althans, ik denk dat het bewuste zet was, de wagon bood namelijk nog genoeg andere vrije zitplaatsen aan. Algauw ontspon er zich een conversatie. Over haar thuisdorp Zaventem, over haar werk als poetsvrouw, over mijn bezigheden in de hoofdstad, over ons beider geboorteplek Anderlecht, over de teleurstelling die haar was overkomen toen haar man stierf, over de kracht van een glimlach en een open geest.

Achteraf bekeken zijn zulke gesprekken zeldzaam: zelfs met goede vrienden leg je niet in elk gesprek je ziel bloot. Wat er ook van zij: de NMBS heeft mijn dankbaarheid voor het mogelijk maken van deze toevallige ontmoeting, en voor elk zulk treffen dat nog te gebeuren staat.